Puur natuur

 door William Wilbers 


In mijn vrije tijd mag ik graag een stukje fietsen door de vrije natuur, bij voorkeur met een fotocamera om mijn nek. Gelukkig valt er in de omgeving van Tilburg genoeg te genieten. Mijn favoriete stek is de Regte Hei, even ten zuiden van Riel. Onder beheer van Brabants Landschap is hier een uniek en afwisselend natuurgebied ontstaan met uitgestrekte stukken bos en hei, en weilanden en drassige vennen in het beekdal van de Oude Leij, met als bonus een verscholen vogelkijkhut en mysterieuze grafheuvels uit de Midden-Bronstijd. Soms kom ik er andere fietsers en wandelaars tegen, vaak ook helemaal niemand. Heerlijk is dat, het één zijn met de natuur, het ongestoord op de gevoelige plaat vastleggen van dieren- en plantenrijk, het volledig tot rust komen terwijl aan de horizon alleen de vage contouren van Westpoint, Stadsheer en Entrada herinneren aan het drukke stadse leven van alledag.

Afgelopen zaterdag besloot ik mijn rust eens elders te gaan zoeken. Ten noorden van Tilburg ligt naar verluidt ook een aardig natuurgebied: de voormalige Loonse Heide, met onder andere loslopende Schotse Hooglanders, de bossen van Huis ter Heide en een aantal uitgegraven vennen waaronder het Leikeven. Onder auspiciën van Natuurmonumenten en gesponsord door Fuji schijnt de natuur in dit gebied de laatste paar jaar een aardig handje geholpen te zijn. Dit zogenaamde ‘Plan Lobelia’ is afgelopen voorjaar voltooid, reden genoeg om fiets en camera in de auto te laden en een kijkje te gaan nemen.


Regte Hei, Riel

Ik parkeer netjes bij ’t Blauwe Meer en fiets even later over een verhard zandpad langs vuilstortplaats De Spinder en een bijbehorende zandafgraving het natuurgebied in. Een lange rij hoogspanningsmasten begeleidt me tot aan de plaats van bestemming, het Leikeven. Water is er genoeg, vogels en andere dieren daarentegen zijn er nauwelijks te bekennen. Ongetwijfeld het gevolg van het drukke gezelschap dat op een uitkijkheuvel uitleg krijgt van een gids over de succesvolle resultaten van Plan Lobelia. Ik hoor het even aan en besluit dan de bossen in te fietsen, op zoek naar rust en hooglanders. Veel is er echter niet te zien: afgezien van een paar koeienvlaaien ontbreekt van de Schotse viervoeters elk spoor en verder zijn de bossen en weilanden als alle anderen. Ik besluit terug te fietsen naar het Leikeven om te kijken of de rust daar inmiddels is wedergekeerd.

Blijkbaar wel, want op het brede karrenspoor richting ven komt de eerder genoemde groep me tegemoet, onder leiding van de gids. Als op commando waaieren ze uit over het brede karrenspoor, zodat ik wel moet stoppen. “U bent onderzoeker?” vraagt de gids vorsend. “Nee, amateurfotograaf”, antwoord ik. “Aha,” antwoordt ze terwijl haar borst zwelt van trots en geveinsde autoriteit, “weet u wel dat het hier geen fietspad is? Afstappen meneer!” Het bloed stijgt me onmiddellijk naar mijn hoofd; ik heb een hekel aan alles dat naar macht en gezag riekt en zoek de natuur juist op om van al die regeltjes en voorschriften af te zijn. Ik heb echter geen zin in een discussie en stap toch maar af. Nadat ik de bestraffend kijkende groep voorbij ben gelopen stap ik doodgemoederd weer op mijn fiets en rij verder. “Nou ja zeg!” hoor ik nog achter me.


Plan Lobelia

Mijn humeur is verpest, dus fiets ik linea recta terug naar mijn auto. Onderweg kom ik nog een tractor tegen, een paardenkar met zingende dagjesmensen, en als ik mijn fiets in aan het laden bent draait ook nog een Landrover het zandpad op. Zo te zien een boswachter – vast gewaarschuwd door mevrouw de gids dat er een zware crimineel door ‘hun’ landschap fietst. Ik kijk de stofwolken na. Luidruchtige rondleidingen, paardenkarren, tractors, Landrovers, tuurlijk, maar een eenzame fietser? Foei!!!

Eenmaal thuis besluit ik toch maar eens te kijken wat dat Plan Lobelia allemaal om het lijf heeft. De PR-afdeling van Natuurmonumenten heeft haar werk goed gedaan: ik vind tal van artikelen in o.a. Volkskrant, Trouw, Brabants Dagblad en De Stem. Een artikel op een Kaatsheuvelse nieuwssite doet me echter opnieuw het bloed naar mijn hoofd stijgen: “Zondagmiddag openden kinderen van medewerkers van Fuji het nieuwe Vlonderpad van 200 meter over het Leikeven in Loon op Zand. Fuji is een van de sponsors van het Plan Lobelia en met name het recreatieve gedeelte zoals de uitkijktoren en het vlonderpad. 200 Gezinnen van medewerkers hielden een gezinsdag in de natuur met onder andere vogels kijken, nestkastjes maken, meehelpen het laatste stukje van het Vlonderpad aan te leggen, natuur-tekenen, waterbeestjes vangen en tai chi voor kinderen.”

Gezinsdag? 200 Gezinnen? Tai Chi? Waterbeestjes vangen? VANGEN? Wat is dat voor ‘natuurbeleid’? Is dat minder erg dan een fietsende natuurliefhebber? Hebben die Fuji-medewerkers meer rechten dan u en ik? Worden de ‘regels’ ruimer geïnterpreteerd zodra er eens flink op de borst geklopt kan worden? Verzuip toch allemaal in het ven! Mijn lidmaatschap van Natuurmonumenten heb ik inmiddels opgezegd, en volgende keer ga ik weer lekker naar Riel. Daar is het tenminste nog puur natuur – letterlijk en figuurlijk.



Reageer