De kruidenier die op de kleintjes geilt

 door William Wilbers 


Het aantal overvallen op nietsvermoedende supermarktbezoekers is de laatste dagen weer spectaculair gestegen. Je hebt nog niet afgerekend, of je wordt al belaagd door een meute kwijlende koters, die zich met smekende ogen en met grijpgrage handjes staan te verdringen om de buit als eerste te claimen. Die gloeien van trots en misplaatste meerderwaardigheid als ze een ander te snel af zijn. Jawel, ze zijn er weer: de voetbalplaatjes bij de Albert Heijn. Bij elke 10 euro aan boodschappen een gratis zakje met vijf plaatjes. En bij elke 10 euro aan boodschappen een bende bedelaars, boeven en bandieten op je dak.

In mijn jeugd waren er ook voetbalplaatjes, te koop bij de plaatselijke kantoorboekhandel: 20 cent voor een zakje met vijf plaatjes. Elke zaterdag kocht ik vijf zakjes. Van een gulden die ik had verdiend door voor mijn moeder of oma een karweitje te doen. Ik leerde dat werken loont, en dat een beloning des te zoeter smaakt als je er hard voor hebt gewerkt. Tegenwoordig is dat er niet meer bij: hebben, voor niks, hoe meer hoe beter! En waag het niet om te vragen of ze voor dat zakje plaatjes je boodschappen naar de auto willen dragen: een blik van ‘jij hebt zeker een klap van de molen gehad’ is je deel. Nee, de jacht naar status binnen de gelederen der voetbalplaatjesjagers moet vooral geen moeite kosten. Het gaat de hebzuchtige kudde ook niet werkelijk om de smoelwerken van Wesley Sneijder, Robin van Persie en andere voetbalgoden: ze hebben de ballen verstand van voetbal en spelen het spelletje zelf vast niet, aangezien ze de indruk wekken een sprintje naar de middenlijn al na 10 meter te moeten opgeven. Hier geldt slechts de wet van de grote aantallen: ik wil meer dan jij, want dan bén ik meer dan jij. Wát het is maakt niet uit, als het maar méér is…


Omkoperij

Albert Heijn vaart er wel bij: ouders worden door hun kroost welhaast gedwongen om naar de kruidenier die op de kleintjes let te gaan. En dat is niet het enige doel: uit onderzoek is gebleken dat wanneer je als kind in aanraking komt met een bepaald product of merk de kans erg groot is dat je dit je hele leven blijft gebruiken. Een klant voor het leven, daar gaat het om. Andere supermarkten hebben de omkoperij ook al lang ontdekt: beans, wuppies, smurfen, welpies, troetels, beesies, disco’s, de lijst met hebbehebbehebbedingetjes is inmiddels eindeloos. De schatkamers van de jeugd puilen uit van de nutteloze prullaria die eens een kortstondige rage waren. Want na de voetbalplaatjes verzinnen onze grootgrutters wel weer wat anders om onze jeugd klaar te stomen tot gewillige en volgzame consumenten.

Bij ‘mijn’ Albert Heijn aan het Korvelplein heeft een stortvloed van klachten er inmiddels toe geleid dat de inhalige horde niet meer binnen de kassa’s mag belagen. In plaats daarvan staan er haaks op de ingang twee dranghekken, van waarachter Onze Toekomst hun smeekbedes mogen maken. Voor wie ook daar niet tegen kan is er gelukkig nog de zij-ingang. Helaas heeft daar de verkoper van de daklozenkrant zich in een strategische positie verschanst. Vast een voormalige voetbalplaatjesjager…



Reageer