In Naam Des Heeres III: Drooglegging

  door Marc Appels  


‘Zomaar’ wat stukjes over de drooglegging van Amerika die ik van Wikipedia heb geplukt, en aangevuld in schuin...

1. Vanaf 17 januari 1920 tot en met 5 december 1933 waren de Verenigde Staten van Amerika drooggelegd (gedoogbeleid, anti-rookbeleid, anti hennepteelt beleid): de consumptie, productie, transport en verkoop van alcohol waren verboden.

2. Zelden had een poging om de samenleving te disciplineren vervelender bijeffecten, en dat terwijl ook zonder deze vergaande maatregel (rookverbod) de Amerikanen al veel minder waren gaan drinken onder invloed van de anti-drank beweging (Clean Air Nederland).

3. Eind 1917 werd het 18e amendement op de grondwet aangenomen, dat voorzag in een totaalverbod op productie, verkoop en transport van consumptieve alcohol. Met de inwerkingtreding van het amendement verhuisde de handel in drank naar het illegale circuit (criminele circuit). Stiekem werd er massaal gedronken (gerookt, geblowd en gesnoven(. In Canada en Mexico (België en Duitsland) beleefden cafés bij de grens (coffeeshops in Maastricht, Roosendaal etc) topjaren. Illegale cafés ontstonden in achterkamertjes, waar illegaal gestookte drank (lampenwiet) werd geschonken.

4. De politiemacht die de controle op de drooglegging (anti-hennep en anti-rookbeleid) moest uitvoeren was bij voorbaat kansloos. De kosten voor het controleapparaat werden verhaald op de individuele staten (burgers, ouders, kleine kwekertjes), en die waren daar uiteraard niet enthousiast over. Stadsbesturen die werden geacht op te treden tegen 'speak-easies', de kroegen waar illegaal drank werd verkocht, deden dat alleen als ze werkelijk overlast veroorzaakten (kliklijst Clean Air Nederland).

5. Veel criminelen verdienden goed geld aan die handel, de bekendste onder hen natuurlijk Al Capone (Ik durf hier geen ‘schuine’ namen te geven…). Hoewel moonlighting, het clandestien distilleren van sterke drank, sowieso al veel voorkwam in de VS, steeg het aantal privé-destilleerderijen (thuiskwekers) enorm. In 1928 (2004) kon je voor zeven dollar (zeventig euri) een draagbare distilleerderij (wietkweektentje) aanschaffen, en het was meestal ook geen probleem om sterke drank thuisbezorgd te krijgen (drugsrunners, koeriers).

6. De drooglegging had het tegenovergestelde effect. De handel in sterke drank kwam in handen van de Cosa Nostra (Oost-Europeese bendes) en andere genootschappen (vult u zelf maar in), en het "Wilde Westen" (de Randstad) verplaatste zich naar de grote steden aan de Oostkust (Brabant, Tilburg!). Aan het eind van het decennium (helaas niet 2010; 2020 dan maar?) stond de mislukking van de campagne vast.

7. Men stelde zelfbeperkende maatregelen voor, zoals een verbod om aan minderjarigen te verkopen (geen alcohol onder de 16, leeftijdsgrens coffeeshop) en beloofden dat de saloons gesloten zou blijven (convenant, wietpas, sluiting bij de minste of geringste overtreding of overlast). Dit was zo overtuigend dat er zelfs in Nederland drankbestrijders waren die vonden dat de 'natten' in Amerika 'droger' waren dan de 'drogen' in Nederland (waar wijn en bier nooit bedreigd werden).

8. In 1924 raamde het Amerikaanse ministerie van Financiën de waarde van clandestien binnengebracht sterke drank op veertig miljoen dollar. (Heeft ons ministerie van Financiën wel een raming?).

9. Franklin D. Roosevelt (Mark Rutte? Job Cohen? Emile Roemer? Gerd Leers? Ivo Opstelten?) zag in dat de drooglegging niet het gewenste effect had en stond alcoholgebruik door volwassenen weer toe. Op 5 december 1933 (5 december 2033?) werd het 21e amendement geratificeerd en was de drooglegging formeel ten einde (legalisatie softdrugs, einde anti-rookbeleid).

De laatste jaren wordt betoogd dat het totale verbod op drugs in Amerika eenzelfde effect heeft op de bevolking als het verbod op alcohol tijdens de drooglegging. Het stimuleert de georganiseerde misdaad, leidt tot corruptie, verspilling van overheidsgelden en criminalisering van kleine druggebruikers zonder dat de grote vissen gevangen worden. Het heeft weinig invloed op de consumptie en miskent de mogelijkheid om accijnzen te heffen op drugs of de kweek en distributie te reguleren en te controleren.


Reageer