Wie is er hier nou ziek?

 door Koos Werkeloos 


Pardon? Een ‘Koos Werkeloos’? Is het dan weer eens zo ver? Nee hoor, nóg niet, maar ik heb het idee dat het niet al te lang meer gaat duren voor ik weer op straat sta. Ik heb bij mijn huidige werkgever na drie maanden mijn eerste beoordelingsgesprek gehad. Dankzij de positieve woorden van mijn collega’s mag ik nog even blijven, maar als het alleen aan mijn chef had gelegen had ik me inmiddels al bij het CWI kunnen melden. De reden: ik ben in drie maanden tijd maar liefst negen dagen ziek geweest!

Nu was ik niet negen dagen op rij ziek, maar drie keer drie dagen. Ik kan me voorstellen dat een werkgever dat veel vindt, zeker voor iemand “die nog de drang moet hebben om zich te willen bewijzen”. Waar echter doodleuk aan voorbij wordt gegaan is het feit dat ik na een stervensdrukke en stressvolle periode bij mijn vorige werkgever, waar de tent werd opgedoekt en we met steeds minder mensen hetzelfde werk moesten blijven doen, meteen met mijn huidige job begonnen ben – dat wilden ze graag, vakantie zou later wel komen. Dat iedereen in de periode rond kerst een of twee weken vrij had, behalve ondergetekende. Dat toen iedereen weer terug was het werk zich zo had opgestapeld dat iedereen verplicht vrijwillig moest overwerken, inclusief Koos, die op zijn laatste tandvlees liep en na twee dagen ’s ochtends te slap was om het bed nog uit te komen.


Waardering

Geen enkele keer is er gevraagd waarom ik ziek was. Geen enkele keer is er gevraagd naar mijn behoeften. Geen enkele keer een teken van waardering toen ik terug kwam uit de ziekenboeg terwijl ik duidelijk nog niet voldoende hersteld was. Nee hoor, werken, werken en nog eens werken, en vooral geen negen tot vijf mentaliteit tonen. Maar ging het tijdens dat beoordelingsgesprek over hoe ik mijn werk deed? De kwaliteit, de kwantiteit? Nee. Een simpele spreadsheet, een paar rode vakjes: drie keer ziek geweest. “Foute boel Koos, nog één keer een dag ziek en het is meteen einde verhaal!” De komende drie maanden dien ik me te bewijzen, en flink ook. Komen werken, ook al loopt het snot uit mijn oren en stopt mijn hart met tikken.

Inmiddels weet ik de ware reden waarom ik nog niet ontslagen ben en nog even respijt gekregen heb. Drie van de achttien mensen op mijn afdeling moeten namelijk wél het veld ruimen. Alle drie net als ik uitzuigkrachten. Ze hebben allen anderhalf jaar lang hun stinkende best gedaan, maar blijken nu ze verplicht een vast contract moet worden aangeboden opeens niet goed genoeg te zijn. Houdoe en bedankt! Vier werknemers minder was waarschijnlijk iets teveel, en mij kunnen ze het eerstkomende jaar met een gerust hart zonder verplichtingen blijven uitzuigen: dáárom zit ik er nog. We mogen nu met vijftien man voorlopig het werk van achttien man doen. Lukt dat niet binnen de normale werktijd, dan moeten we maar extra uren draaien.


Solidariteit

Het meest trieste vind ik nog wel de zwijgende instemming van mijn collega’s, die allemaal in vaste dienst zijn. “Het waren inderdaad niet de besten en de snelsten,” zeggen ze nu. Nee, als je geen ervaring op kunt doen dan word je ook niet de beste en de snelste! En waarom hebben ze eigenlijk wel een goed woordje voor mij gedaan? Omdat ik zo’n aardige gozer ben, of omdat ze het anders zelf wel heel erg zwaar krijgen? Waarom trekt niemand z’n bek open over de werkdruk die een rechtstreeks gevolg is van de bezuinigingsdrift en winstgeilheid van het management? Waarom is er geen onderlinge solidariteit? Waarom wordt alles gepikt? Zijn we met z’n allen dan echt zo bang voor ons eigen hachje? Leggen we ons zo gemakkelijk neer bij de moderne loonslavernij?

Iedereen is verzadigd, ongeïnteresseerd of bang. Iedereen laat het allemaal maar over zich heen komen. De kredietcrisis verschaft de werkgevers een alibi om te doen en laten wat ze willen. Die versoepeling van het ontslagrecht krijgen ze er in de een of andere vorm ook nog wel doorgedrukt. En dan wordt het bovenstaande verhaal voor iederéén realiteit. Dan worden we met z’n allen pas echt wegwerpwerknemers. U bent gewaarschuwd.



Reageer