Uitgerookt

 door Koos Werkeloos 


Bij ons op het werk hebben we een rookhok. Een in een klein hoekje weggemoffelde ruimte met een lawaaierige afzuiging, kaal en zonder enige luxe, maar desalniettemin een walhalla der walmen voor de rokers. Van de 52 personeelsleden roken er naast mij nog 15, iets meer dan een kwart dus, en die duiken regelmatig even dat hok in om hun nicotinehonger te stillen. Tijdens de lunchpauze natuurlijk, maar ook vaak ’s ochtends en ‘s middags snel een tussendoortje als de werkzaamheden dat toestaan. ‘Eigen verantwoordelijkheid’, daar werd voor de rest niet moeilijk over gedaan.

Bij ons op het werk hebben we ook een nieuwe directeur. Een vijftiger met een gezondheidsmanie, fervent lange afstandsschaatser en dito wandelaar. Die nieuwe directeur vond het rookhok stinken, en dus werd op een ochtend tijdens het werkoverleg meegedeeld dat het rookhok per direct gesloten werd. Wat gemopper van de rokers, want buiten in de regen of kou een peukje paffen is geen pretje, maar vooruit: als het echt zo stinkt, dan moet dat maar. Die middag, nadat enkele rokers in buitenlucht al aan hun gerief waren gekomen, volgde een korte mail: “Roken alleen buiten en alleen in de eigen tijd, dus tijdens de lunchpauze.” Punt. Kortom: geen tussentijdse sigaret meer, alleen tussen de middag na het eten snel een of twee peuken.

Discussie bleek niet mogelijk. Argumenten dat het werk zou lijden onder afkickverschijnselen, concentratiestoornissen, moeheid en prikkelbaarheid vonden geen gehoor. Als we er zoveel last van hadden, dan moesten we maar gewoon helemaal stoppen met roken. Dat was een KEUZE waar we zelf verantwoordelijk voor waren. Groot leedvermaak onder de niet-rokers, die al vaker hadden geklaagd over de ‘extra’ pauze van de rokers, terwijl ze zelf net zo vaak ergens stonden te kletsen of lummelen. “Over het werk, ja”, was het slappe verweer. Puur een ander niks gunnen dus, bang dat ze zelf ook maar één stapje meer moeten zetten voor de behoeften van iemand anders.

Het ergste van alles was echter nog de gelatenheid onder de meesten van mijn collega-rokers. “Ach, het is ook niet meer dan normaal dat je alleen in je eigen tijd rookt” en “Het is nou eenmaal een slechte gewoonte”, zo praatten ze zichzelf aan. Zelfs veel rokers hebben zich tegenwoordig dus al laten brainwashen door de gezondheidsmaffia. Waar is de oude vechtlust om op te komen voor je rechten, waar is de onderlinge solidariteit, waar is de ‘wij tegen het establishment’ mentaliteit? Zijn we met z’n allen dan echt zo’n makke kudde schapen geworden, klaar voor de slachtbank?

Letterlijk en figuurlijk uitgerookt: als uitzuigkracht zal ik me bij de feiten neer moeten leggen. Maar ik werk voortaan van half 9 tot 5 uur, en geen minuut langer. Na twee uur werken neem ik 10 minuten pauze. Even een peuk gaan roken mag niet, dus ga ik demonstratief rek- en strekoefeningen doen. Staat in de ARBO-wetgeving voor kantoorpersoneel. Zie me daar maar eens mee om mijn oren te slaan…



Reageer