Crisis

 door Koos Werkeloos 


Ook bij het factureringsbedrijf waar ik werk heeft de recessie zich doen voelen. Niet dat de zaken slecht gaan hoor, integendeel: het is zelfs drukker dan ooit. Helaas heeft dat niets met het aantal klanten te maken, maar alles met het aantal werknemers. Begin vorig jaar moest een aantal vaste krachten hun biezen pakken, en werd vervanging werd niet nodig geacht. “Gewoon wat efficiënter werken”, oordeelde het management. Tja, een economische crisis is natuurlijk bij uitstek geschikt om eens flink de zweep over het personeel te jagen. Om zoveel mogelijk werk door zo weinig mogelijk mensen te laten doen. Er zijn per slot van rekening werklozen genoeg, dus wie het niet bevalt: houdoe en bedankt, voor jou tien anderen.

De maanden daarna werd het drukker en drukker. Steeds vaker moest er op zaterdag ‘verplicht vrijwillig’ worden overgewerkt. Door de hoge werkdruk steeg het ziekteverzuim - de kruik gaat net zo lang te water tot ‘ie barst, nietwaar? Het hogere kader bleef de poot stijf houden, maar na veel creatief boekhouden vond mijn afdelingschef de financiële ruimte om een viertal fulltime uitzendkrachten aan te nemen. Ze waren amper een week aan het werk toen de hoge omes opeens besloten dat er bezuinigd moest worden - waarschijnlijk kwamen door de capriolen van mijn chef hun bonussen in gevaar… En dus konden onze wegwerpwerknemers kiezen: of één van de vier per direct de straat op, of allemaal ‘tijdelijk’ terug naar 32 uur per week. Uit onderlinge solidariteit en waarschijnlijk ook bittere noodzaak kozen ze voor het laatste, wat voor allen dus een inkomensverlies van 20% betekende. Dat ‘tijdelijk’ werd uiteindelijk vijf maanden…

Met het boekjaar 2011 in zicht kon er weer wat met de budgetten gerommeld worden, en dus mocht ons kwartet afgelopen december eindelijk weer fulltime komen werken. Geen moment te vroeg, want door interne reorganisaties op enkele andere afdelingen kwam er steeds meer werk op onze schouders terecht en begonnen de verplicht vrijwillige zaterdagen zich alweer nadrukkelijk aan te dienen. De verlichting was echter van korte duur: zelfs met die extra manuren was het niet meer bij te benen. En dus kwam er doodleuk een memo dat in januari en februari voortaan geen vrije dagen meer konden worden opgenomen, noodgevallen daargelaten. Wie daarentegen per dag een of twee uurtjes extra wilde werken moest dat natuurlijk vooral niet laten.

De animo daarvoor was uiteraard nihil. Werkdruk, frustratie en irritatie stegen met het uur, en binnen een paar dagen meldden vier mensen zich ziek. Voldoende reden om in te grijpen zou je zeggen, en inderdaad: ingegrepen werd er… Wederom een memo van het management, ditmaal met de mededeling dat het ziekteverzuim te hoog was en dat het vermoeden bestond dat mensen zich ‘te snel’ ziek meldden. “Wie hoofdpijn heeft neemt maar een tablet, wie verkouden is doet maar een extra t-shirt aan en desnoods binnen een sjaal om, en wie diarree heeft stopt maar een kurk in zijn gat”, daar kwam het zo ongeveer op neer. Maar daarmee was de managementkoek nog niet op: wie zich nu nog ziek durft te melden kan meteen een telefoontje van de grote baas verwachten om verantwoording af te leggen, en bij het minste of geringste vermoeden van ‘aanstelleritis’ wordt in plaats van een ziekdag een vrije dag geboekt. En ik maar denken dat alleen een gediplomeerd arts kan vaststellen of iemand ziek is…

In Nederland is de slavernij in 1863 afgeschaft, maar anno 2011 zijn we hard op weg naar een nieuwe vorm van dwangarbeid: loonslavernij. Geen negerhut van oom Tom, maar het peeshok van ome Koos, tante Truus en Jan met de pet. We moeten allemaal harder werken, langer werken, later met pensioen gaan en hebben zelfs met een vast contract steeds minder rechten en zekerheid. En dat allemaal voor een paar rotcenten, want ook al begint de vergrijzing toe te slaan, de lonen worden laag gehouden door de instroom van Polen en binnenkort ook Bulgaren. Door de economische crisis die u en ik niet veroorzaakt hebben, maar waarvoor wij wel met z’n allen geacht worden de rekening te betalen. Door de tonnen verdienende managers en directeuren, die zich over de ruggen van zwoegende werknemers vrolijk door blijven verrijken met bonussen en winstdelingen. Want een salarisje van twee ton (en dus bijvoorbeeld ook 15.000 (!) euro vakantiegeld), dat is voor de heren al lang niet meer genoeg. Dan moet de zweep erover, want dan draait hún economie niet goed. En dát, dames en heren, is de ware crisis…



Reageer