Met de borst vooruit

 door Koos Werkeloos 


In tegenstelling tot veel mannen heb ik er geen enkel probleem mee om onder een vrouw te werken. En dan heb ik het uiteraard over de gezagsverhouding op de arbeidsvloer, niet over mijn seksuele escapades in en rond het bed. Vrouwen als collega’s, ondergeschikten of leidinggevenden: ik vind het allemaal even prettig. De vrouwelijke noot zorgt voor wat meer sfeer, gezelligheid en karakter, en bovendien vind ik niets zo leuk als het observeren van het haantjesgedrag van naar aandacht en waardering hunkerende mannelijke collega’s. Zelf doe ik daar niet aan mee: ik heb in de vorm(en) van mijn vriendin alles wat een man zich maar kan wensen. Ik mag weliswaar graag naar de vrouwtjes kijken, maar honger krijgen doe je buiten, en eten doe je thuis. Ik heb dan ook altijd prima op kunnen schieten met mijn (ex-)medewerksters.

Zodra ik bij iemand van de andere sekse voor een baan moet solliciteren loopt het echter steevast en onherroepelijk mis. Of ik nu in mijn driedelig pak kom of in mijn alledaagse kloffie, of ik me scheer of een stoere baard laat staan, of ik me dominant of onderdanig gedraag, of ik me als de leergierige of de alwetende sollicitant opstel: telkens weer is de eerste gespreksronde het eindstation voor Koos. Het is inmiddels al zo erg dat ik voordat ik op een vacature reageer eerst probeer te achterhalen of ik bij een eventueel sollicitatiegesprek een man of een vrouw tegenover me zal krijgen…

Helaas voor mij zijn veel personeelsfunctionarissen vrouwen, en ook bij uitzendbureaus is de kans op een vrouwelijke intercedente meer dan gemiddeld. En op de een of andere manier bekijken vrouwen mij blijkbaar anders dan mannen. Natuurlijk heb ik me afgevraagd of het niet aan mijzelf ligt, of ik niet degene ben die verantwoordelijk is voor het ‘bad karma’. Nou, ik weet bijna zeker dat dit niet het geval is. Ik concentreer mij namelijk altijd op de inhoud van het gesprek, kijk mensen recht aan en gluur nooit in decolletés. Althans niet opvallend.

Bij mijn laatste sollicitatiegesprek ging ik jammer genoeg weer flink de mist in. Via een uitzendbureau kwam ik terecht bij een IT-bedrijf, voor een helpdeskfunctie die op mijn lijf geschreven leek. Ik heb een ruime ervaring in de telefonische branche, zowel inbound als outbound, en qua hard- en software kun je mij nog maar weinig wijsmaken. En ook al was de personeelsfunctionaris weer eens een dame, deze keer zou ik haar met mijn parate kennis, correcte houding en onweerstaanbare charme wel eventjes inpakken en die baan in de wacht slepen.

In een klein en knus achterkamertje wachtte een appetijtelijke, rondborstige jongedame op me, met een decolleté dat uitermate weinig te raden over liet. Enfin, na het handen (en borsten) schudden moest ik om te beginnen even een klein schriftelijk testje maken, waarbij zij mij met haar grote blauwe borsten - pardon, ogen - gadesloeg. Gelukkig ging het niet om een concentratie-test, want dan was ik zonder meer gezakt: ik kon die uitnodigende duo-presentatie tegenover me niet weerstaan en gluurde na elk aangekruist antwoord voorzichtig richting haar kingsize balkon. Blijkbaar niet voorzichtig genoeg. “Bevalt het uitzicht je?” klonk het opeens zwoel en ad rem. En geloof het of niet: ze trok haar topje omlaag, kroop op tafel en liet haar grote boordkanonnen in volle pracht en praal voor mijn gezicht heen en weer schommelen.

“Kun je het een beetje volgen?” klonk het opeens vriendelijk. Ik schrok op van mijn papier en keek nogal verdwaasd naar de schaars maar toch echt geklede en gewoon op haar stoel zittende jongedame tegenover mij. “Euh, ja hoor, prima”, antwoordde ik hakkelend en lichtelijk verdwaasd. De inhoud van het gesprek dat daarop volgde is grotendeels aan me voorbij gegaan. Een dag later kreeg ik bericht van het uitzendbureau: afgewezen. De letterlijke reden: “Komt op mij te afwezig over”.

Nee, solliciteren bij vrouwen is echt niets voor mij. Bij mijn volgende sollicitatiebrieven zal ik dan ook de volgende passage toevoegen: “Indien het U naar aanleiding van mijn schrijven belieft mij uit te nodigen voor een persoonlijk gesprek, gelieve dan duidelijk de cupmaat van uw personeelsfunctionaris te vermelden op uw uitnodiging.” Safety first!

Overigens vindt mijn vriendin dat ik vaker moet gaan solliciteren. Het schijnt me ‘energie’ te geven…



Reageer