Nederland werkt. Voor geen meter.

 door Koos Werkeloos 


Niet schrikken mensen: Koos heeft gewerkt. Jawel, G-E-W-E-R-K-T. Maar liefst een half jaar lang, op de helpdesk van een verzekeraar. Via een uitzuigbureau en tegen een hongerloon, maar goed, we hebben weer even in ‘het arbeidsproces’ gezeten. Het was even wennen, maar uiteindelijk zat ik daar prima op mijn plaats. Maar wat heeft dit alles me opgeleverd, nu ik noodgedwongen weer opnieuw op een uitkering ben aangewezen? Niks, geen ene moer! Sterker nog, ik ben er op achteruit gegaan…

Zoals jullie wellicht weten zat ik voordat ik de bewuste baan kreeg in de bijstand, doordat ik van het ene op het andere moment uit de WAO ben geschopt. Bijstand krijg je tegenwoordig niet zomaar, nee, daar moet je wel wat voor doen, namelijk het volgen van een reïntegratie-traject. Dat traject kwam er bij mij op neer dat een reïntegratiebureau me na een week doorstuurde naar een ‘bevriend’ uitzuigbureau, dat me prompt kon plaatsen bij een verzekeraar. Ik was zelf al een paar keer eerder bij dat bureau langs geweest, maar toen hadden ze niks voor mij. Hoe toevallig. Omdat ik uiteindelijk langer dan drie maanden achter elkaar aan de slag ben geweest streek het reïntegratiebureau dik 4.000 euro op voor een ‘geslaagd’ traject, en het uitzuigbureau ving voor mijn uitzending minimaal hetzelfde uurloon als ikzelf. En zo bedruipen die clubs elkaar dus.

Maar goed, Koos was dus aan het werk. Weliswaar voor het minimumloon, maar och, je moet ergens beginnen, nietwaar… Helaas liep het project bij de verzekeraar na zes maanden nogal onverwacht ten einde. Het uitzuigbureau had dit keer heel toevallig geen andere baan voor me - het reïntegratiebureau had waarschijnlijk nog een paar mensen in de wacht staan. Ik moest dus weer een uitkering aanvragen. Met mijn case-manager bij de sociale dienst (ik noem haar steevast mijn Koos-manager) had ik afgesproken dat ik na afloop van het arbeidscontract versneld weer bijstand aan kon vragen: even de loonstroken laten zien en hup, geregeld. Sinds 1 januari 2006 is er echter een nieuwe regeling van kracht: als je 26 weken aaneengesloten hebt gewerkt heb je recht op WW. Ik had op de kop af 26 weken gewerkt, “en bij het UWV krijg je allicht meer dan dat je hier krijgt”, aldus mijn Koos-manager.

Dus ben ik WW aan gaan vragen. De eerste aanvraag kan tegenwoordig via internet: wel zo handig en een hele vooruitgang vergeleken met vroeger. Alhoewel… bij het intake-gesprek dat volgde moest ik toch weer alle bewijsstukken meenemen, ook de in het verleden al twee of drie keer eerder ingeleverde bewijzen van scholing, arbeidsverleden, verzekeringen, enzovoorts. Daar moest ik zelf kopiëen van maken (zo’n 40 in totaal), wat ik uiteraard niet had gedaan en wat men ter plekke ten enen male verrekte. Overigens ging mevrouw de consulente wel even een kopietje maken van de lijst met zaken waarvan ik nog kopieën moest maken – ik bedoel maar. Enfin, na drie kwartier overbodig geneuzel kon men mij nog steeds niet zeggen of ik gezien de precieze termijn van 26 weken en het feit dat ik een paar dagen ziek was geweest al of niet een WW-uitkering zou krijgen. Aanvragen maar en het beste ervan hopen was het advies, en veiligheidshalve ook maar vast een bijstandsuitkering aanvragen, voor het geval dat.

Die bijstand kon ik dus niet meer aanvragen bij mijn Koos-manager, die was na 26 weken van mijn dossier afgehaald. Het is namelijk niet de bedoeling dat medewerkers van de Sociale Dienst een persoonlijke band opbouwen met hun cliënten; ze mochten eens een gevoel van medelijden ontwikkelen en een euro teveel uitdelen, nietwaar… Niks versnelde aanvraag dus. Opnieuw de hele molen doorlopen, weer bewijsstukken en kopieën verzamelen en hups, het volgende gesprek. Waarin na een half uur van controles bleek dat je niet tegelijkertijd én een WW-uitkering én een bijstandsuitkering aan kunt vragen. Achterlopen kunnen ze wel, maar vooruitlopen op de zaken, ho maar. Ik was verkeerd voorgelicht: eerst de WW-aanvraag afwachten dus.

De afgelopen week kreeg ik eindelijk bericht dat ik zowaar recht heb op WW – maar liefst drie maanden lang. Echter: aangezien ik via een uitzendbureau heb gewerkt tellen de vrije dagen en de ziektedagen niet mee, en krijg ik 70% WW op basis van gemiddeld 32 gewerkte hongerloonuren per week. Waardoor het totaalbedrag onder bijstandsniveau komt en er dus nog een ‘tegemoetkoming’ van een paar euro bij komt. Maar dan krijg ik nog 30 euro minder dan dat ik voorheen via de bijstand kreeg; vraag me niet waarom, maar het is zo. En dat ‘krijgen’ duurt trouwens nog ook nog even: een verzoek om een voorschot kan pas 4 weken na de aanmelddatum worden ingediend; ik heb ondertussen al bijna 6 weken geen inkomsten meer. Als klap op de vuurpijl kreeg ik gisteren ook nog eens bericht van de Sociale Dienst: in de maand dat ik (halverwege) begonnen ben met werken is teveel uitkering betaald. Of ik binnen 30 dagen eventjes dik 400 euro wil terugstorten, anders komt meneer de deurwaarder langs. Maar waarvan?

Conclusie: ik heb een half jaar gewerkt, heb even wat van mijn schulden af kunnen lossen, maar nu krijg ik nog minder dan voorheen. Door al dat gezeik, de onzekerheid en mijn chronisch lege portemonnee ben ik weer zwaar in de stress en hyperventilatie geschoten en vraag ik me af of ik überhaupt nog wel kan werken. Iets klopt er niet met ‘Nederland werkt’. Maar dat wist ik al langer. De komende tijd wordt het in elk geval brood met hagelslag, water, en droge rijst met soepgroenten voor Koos. U kunt uw gulle bijdragen sturen naar Postbank nummer 1065490 t.n.v. Stichting D.A.K. o.v.v. ‘arme Koos’.



Reageer