Van een kale kip kun je niet plukken

 door Koos Werkeloos 


Trouwe lezers weten wellicht dat ik mijn naam dit jaar niet echt eer heb aangedaan. Een half jaar lang ben ik niet Koos Werkeloos, maar Koos Werkt geweest. Op het moment zit ik als slachtoffer van de wegwerpwerknemer-cultuur weer even ‘tussen twee banen in’, maar half december 2005 kon ik via een uitzuigbureau tijdelijk aan de slag. Uiteindelijk heb ik op de kop af 26 weken gewerkt, waardoor ik zowaar weer recht op WW had. Helaas werden de vrije dagen en ziektedagen van mijn totaaluren afgetrokken; dat schijnt zo te werken bij uitzuigkrachten. Omdat wat over bleef onder het sociaal minimum lag (32 uur x 70% van het minimumloon, reken maar uit) moest er daarom zelfs nog een klein bedrag bij, zodat ik weer op bijstandsniveau zat.

Zes maanden gewerkt, en daarna meteen weer terug op bijstandsniveau dus. En toen viel opeens een brief van de koningin op de mat. Of liever gezegd: van de Sociale Dienst, met “In naam der Koningin” erboven. Of ik eventjes dik 400 euro terug wilde dokken. Want wat hadden de gemeentelijke pennenlikkers na zeven maanden en twee eerdere ‘onderzoeken’ waarbij alles in orde was bevonden opeens ontdekt? Dat ik over december 2005 teveel uitkering had ontvangen! Of ik die maar eventjes rap binnen 30 dagen terug wilde betalen, want anders…

Ik dook dus maar weer eens zuchtend in mijn omvangrijke administratieve archief. Met papier zijn ze niet echt zuinig bij de overheden... Ik wist in elk geval zeker dat ik eind december netjes mijn inkomsten (inclusief kopieën van de loonstroken) had ingeleverd, zodat ze dat bedrag van mijn laatste uitkering af konden houden. Enig speurwerk leerde dat het bedrag dat ik over december had ontvangen inderdaad geen standaard maandbedrag was, maar niet vanwege de aftrek van mijn inkomsten. Nee, een nadere blik op de kleine lettertjes leerde me dat ik wel degelijk een complete maanduitkering had ontvangen, minus drie maanden collectieve ziekenfondspremie die men eerder was vergeten in te houden. Ik had uiteraard alleen op het totaalbedrag gelet, de rest heeft me nooit geïnteresseerd.

Dus helaas: Koos was de pineut. Toch dokken, echter: mijn portemonnee en rekening waren inmiddels weer leger dan het hoofd van Balkenende. Het uitzendwerk werd wekelijks betaald; een WW-uitkering krijg je altijd pas maandelijks achteraf. Door deze fijne constructie moest ik een gat van drie weken zonder inkomsten overbruggen, en daar was het weinige dat ik van mijn minimumloon had gespaard weer aan opgegaan. Geen poen om terug te storen dus, waarmee de enig overgebleven optie een verzoek tot een betalingsregeling indienen was. Ik heb dat verzoek op (uiteraard) de 29e dag van de betalingstermijn gedaan, en kreeg een paar dagen later het benodigde formulier toegestuurd.

En jawel, zoals dat nu eenmaal regel is bij formulieren van de Sociale Dienst, het UWV of het CWI, mocht ik ook deze keer weer een massa vragen invullen waarvan de antwoorden reeds lang bekend waren. Erger nog: ik moest er ook weer bewijsstukken bijvoegen van loonstroken, schulden, verzekeringen, huurcontract en weet ik wat niet allemaal. Deze keer kostte me dat ‘maar’ 21 kopietjes; dat viel dus nog mee (!). Enfin, uit alle bewijsstukken bleek haarfijn dat ik, na aftrek van mijn vaste lasten en aflossingen welgeteld 147 euro per maand over houd om van te leven – eten, drinken, roken, feestvieren, enzovoorts. Mijn aanvraag moest binnen twee weken na ontvangst geretourneerd zijn, dus op dag nummer dertien ging ‘ie op de bus.

Een paar dagen later kreeg ik antwoord. Twee vellen met cijferreeksen waarvan Einstein zich in zijn “Eureka” verslikt zou hebben. Onduidelijke afkortingen, vage percentages, vreemde aftreksommen en onherleidbare bedragen. Daar ga je met je VWO-pretpakket… Waar het in elk geval op neer kwam was dat de rekenmeesters van de Sociale Dienst hadden becijferd dat ik per maand 45 euro moest kunnen terugbetalen. Ik, met mijn uitkering op bijstandsniveau, een niveau dat volgens diezelfde Sociale Dienst het minimum is om van te kunnen leven. Ik, die van 147 euro per maand moet leven. En vanaf nu dus van 102 euro per maand. Dankzij een fout, wat zeg ik: twee fouten van een of ander onoplettend ambtenaartje. Straks gaan ze nog rente vragen ook.

Nee, van een kale kip kun je niet plukken. Maar je kunt er nog wel soep van koken. Een flinke pot. Vraag maar na bij de Sociale Dienst.



Reageer