Decembermaand, uitzuigmaand

 door Koos Werkeloos 


December... de feestmaand. De maand waarin werkend Nederland zich verlekkerd in de handen wrijft om het komende kerstpakket. Wat zou er dit jaar in zitten? Hoe veel zou het zijn? En vooral, want het gaat per slot van rekening economisch weer goed: hoe duur zou het zijn? Geen enkel gegeven paard wordt zo kritisch in de mond gekeken als het kerstpakket. Sterker nog, de hele knol wordt tot z’n schijtgat aan toe nauwkeurig onder de loep genomen. Want het afgelopen jaar hebben we met z’n allen ons stinkende best gedaan, en is het nu de beurt aan de werkgever om zijn waardering te laten blijken. En omdat we onszelf allemaal de beste vinden, verdienen we ook het beste. Vooral als het gratis is. En als het niet goed is, dan gaan we mauwen. Zo werkt dat in Nederland.

Ik weet al lang dat ik geen kerstpakket krijg. Ook al zal ik net als al mijn collega’s een feestelijk mailtje krijgen dat de pakketten klaar staan: de jaarlijkse bonus is alleen voor medewerkers in vaste dienst. Ondergetekende is echter nog steeds uitzendkracht. Ook al werk ik al meer dan een jaar voor mijn werkgever en doe ik zeker niet onder voor mijn collega’s in loondienst (integendeel zelfs), het kerstpakket gaat aan mijn neus voorbij. Net als de dertiende maand, de winstdeling, de agenda voor 2008 en de boterletter van Sinterklaas. O nee, wacht: daar waren er twee van over, die ik met de overige drie uitzendkrachten mocht delen. Wat een luxe… Nee, ik mag straks nederig naar het uitzuigbureau en mijn onmetelijke dankbaarheid tonen voor een miniatuur-cake en een Randstad-handdoek. Bedankt Koos, we hebben goed voor je gevangen het afgelopen jaar.

Dat echte ‘tijdelijke’ krachten geen bonussen krijgen snap ik nog wel. Als ze voor een paar weken ingehuurd worden om kleine, simpele en/of smerige rotklusjes te doen en daarna weer op zoek mogen naar een volgende ‘job’ is er geen sprake van commitment bij beide partijen. Gaat het echter om mensen die gedurende langere tijd volwaardig meedraaien, die hetzelfde werk doen als de reguliere loonslaven, dan wordt het een andere zaak. De werkgever verlangt van deze mensen dezelfde inzet en produktiviteit als van de vaste groep, legt hen dezelfde plichten op, maar geeft daar niet dezelfde rechten en beloning voor terug. Sterker nog, de uitzuigwerkers zijn altijd het haasje.

Ik hoef alleen maar naar mezelf te kijken. Ik heb me het afgelopen jaar de pleuris gewerkt. Ik heb het minst vakantie gehad van iedereen. Ik heb de meeste avond- en weekenddiensten gedraaid. Ik heb nog een stapel vrije dagen tegoed waar je U tegen zegt. Die dagen laten uitbetalen is belastingtechnisch niet echt aantrekkelijk; ik was dan ook van plan om in december de nodige dagen betaald vrij te nemen. Maar helaas: ook veel vaste medewerkers hebben nog wat dagen over die ze niet mee kunnen nemen naar het volgend jaar. Ze móeten die verplicht opnemen, en dat gaat voor. Sterker nog: die ene vrije dag die ik deze week wel had kunnen regelen werd wegens ziekte van een collega weer ingetrokken. Ik ben immers ‘aangenomen’ om de pieken en onderbezetting op te vangen…

Tja, wat moet je dan? Je kont tegen de krib gooien? Protesteren? Voor je rechten opkomen? Welke rechten? Als uitzendkracht kun je elk willekeurig moment op straat gezet worden, dus dien je in de pas te lopen. Dien je te doen wat je gezegd wordt, en meer. Geen wonder dat een vast contract nog steeds uitblijft: dat geeft me wél rechten en zekerheden, en dat is lastig.

Mensen, wees blij met wat je krijgt. Wees blij dát je iets krijgt. En wees vooral blij dat die idiote versoepeling van het ontslagrecht er (voorlopig) niet van komt. Want anders valt er straks voor niemand meer iets te mauwen. Worden we straks allemaal uitzuigkrachten. Wegwerpkrachten. Zodat degenen die achter de schermen aan de touwtjes trekken zichzelf een mooie kerstbonus kunnen geven. Zij wel.



Reageer