Stamcultuur

 door Marc Appels 


Honderd en zestig duizend jaar menselijke geschiedenis is er (rood!) door gekleurd: stammenoorlogen. Wij en ons tegen zij en hun. Honderd en veertig duizend jaar lang kon je nog gewoon verder trekken met jouw vrouwen, nakomelingen en sympathisanten. Een eindje verder je eigen, nieuwe stam oprichten. Een stam met zijn eigen goden, rituelen en denkbeelden. Maar toen raakte de rek eruit! Elke verdomde uithoek op deze wereld was gevonden, gekoloniseerd, in cultuur gebracht en tot eigendom verklaard. Steeds meer stammen werden ‘tot elkaar veroordeeld’. Zo ontstonden landen, naties en complete culturen. Dít is mijn volk, alle anderen zijn de vijand... Vreemd en onbekend. En veel te lang gold de hoofdregel: wat niet weet, wat niet deert…

Het leven op onze planeet ging door. Radio, telefoon, tv, massatoerisme en economische vluchtelingen brachten de globalisatie op gang. De luiken gingen wereldwijd open. Hè, zijn er volkeren die een boer laten juist fatsoenlijk vinden? Verdorie, hele volksstammen dragen een hoofddoek! Maar we bleven massaal naar chimpanseegedrag teruggrijpen. Die doen namelijk ook aan stammenoorlogen. En dan gaat het nog maar enkel over voedsel…

Wij zijn ‘moderne’ apen. Een enkeling onder ons trekt nog verder door te verkassen naar België, Frankrijk, Portugal of Turkije. De meesten trekken zich terug binnen de eigen religie, cultuur of ras. Via het internet en sociale media menen we nog een ‘look’ in elkaars levens te hebben. Datzelfde internet is dan ook hét voorbeeld van de nieuwe, elektronische stammenoorlogen. Want of er nou in Columbine, Alphen aan de Rijn of Utoya drama’s gebeuren: elke stam ziet zich blijkbaar genoodzaakt om onmiddellijk - vooral via dat internet - de schuldige(n) van de (andere!) stam aan te wijzen. Terwijl de enige oplossing toch echt ligt in wat nota bene Hennie Huisman al jaren geleden zong: “Met zijn allen, met zijn aaaahaaaalleeeen"…



Reageer